Teogonia

Autor: Hezjod

Wydawca: Armoryka

Teogonia zajmuje się sprawą pochodzenia bogów. Jest częścią teologii lub mitologii. "Teogonia" jest eposem greckim, który został napisany przez Hezjoda, a opowiada o narodzinach bogów i początkach świata. Jest to pierwsze dzieło, które zawiera w sobie motyw kosmogoniczny. Książka jest obowiązkowa dla każdego, kto choc troche interesuje się religią i motologią starożytnej Grecji.

Koran

Autor: brak

Wydawca: Armoryka

Jest to święta księga islamu. Zgodnie z muzułmańską tradycją Koran powstał w latach 610-­632, który został objawiony we fragmentach prorokowi islamu, Mahometowi (zm. 632) przez Rchanioła Dżibrila, który jest identyfikowany w islamie z archaniołem Gabrielem. Samo słowo "koran" jest z pochodzenia arabskiego i wywodzi się od słowa al­kur’ān. Oznacza ono "recytację", a to dlatego, bo Koran był pierwotnie przekazywany ustnie. Jego twórcą jest Allah. Redakcja Koranu pod autorstem Zajda ibn Sabita, osobistego sekretarza Mahometa, została uznana za "kanoniczną; było to za panowania kalifa Usmana (644-­656). Koran był spisany zwykłym arabskim językiem, który przez niektórych jest uznawany za dialekt Kurajszytów, w formie prozy rytmizowanej i rytmicznej (arab. sadż). "Cudowność Koranu"(idżaz al­kuran) jest dogmatem religijnym, który polega na tym, że forma literacja Koranu ma być niemożliwa do naśladowania. Samo recytowanie KOranu jest uznawane przez przez islam za praktykę religijną oraz sztukę piękną. Jest wiele odmian recytacji Koranu, ktore są uważane za "kanoniczne", które różnią się od siebie z zakresie fonetyki. Dpuszczalna jest również recytacja Koranu w języku tureckim. Jest to wyjątek ze względów historycznych. Utwór ten składa się ze 114 sur (rozdziałów), które dzielą się na aje (wersety). Wyróżniamy 90 sur mekkańskich i 24 sury medyńskie, a wszsytko ze względu na ich miejsce objawienie. Sa one ułożone przeważnie w zależności od długośći, od najdłuższej do najkrótszej.

Iki. Japońska filozofia codzienności

Autor: Sylwia Gliniewicz

Wydawca: E-bookowo

Moja praca poświęcona jest japońskiej filozofii codzienności Iki.Na początku zajmuję się definicją  Iki, w drugiej części mojej pracy podaję przykłady tego, jak Iki przejawia się w codziennym życiu Japończyków, na samym ko...

Mapy duchowe współczesności

Autor: Anna Sobolewska

Wydawca: WAB

Tania mistyka zalewa Zachód. Jogę uprawia połowa Hollywood, do kabały głośno przyznaje się Madonna czy Demi Moore, nie mówiąc o powszechnej wierze w cudgłodówki, horoskopy i wróżki. W dzisiejszych czasach większą wagę przykłada się nie tyle do religijności rodem ze Wschodu, ile do tamtejszej ideologii prozdrowotnej, przy czym ezoterykę miesza się dowolnie z językiem pseudonaukowym. „Maszynka popkultury miele równo wierzenia, mity, symbole, niwelując wszelkie znaczenia religijne” – pisze Anna Sobolewska w swej najnowszej książce „Mapy duchowe współczesności”. Jak nie mylić tej spłyconej religijność ery Wodnika z prawdziwą mistyką Wschodu? Czy w dobie Internetu jednowyznaniowość jest jeszcze możliwa? Jak w oferowanym przez media „supermarkecie wierzeń” znaleźć drogę, która pozwoli znaleźć szczęście i spełnienie? Na takie pytania stara się odpowiedzieć autorka odwołując się do własnych poszukiwań. Jej pobyt w Indiach staje się pretekstem do analizy wschodniej religijności. Spotkanie z buddyzmem i hinduizmem w miejscu ich narodzin oraz z ich duchowymi mistrzami są dla autorki pretekstem do zaprezentowania głównych założeń tych religii. Otwartość i mistyka – czyli to, czego brakuje w coraz mniej tolerancyjnym i zamykającym się na inne religie Kościele katolickim – okazuje się jednym z najsilniejszych magnesów przyciągających ludzi Zachodu. Najbardziej oryginalna jest analiza współczesnej poezji polskiej (szczególnie Aleksandra Wata i Czesława Miłosza) pod kątem występujących w niej wątków religijnych. Okazuje, że wiele w niej odniesień do mitologii i myśli religijnych od antyku poczynając, a na motywach wschodnich właśnie kończąc. Ciekawa, choć niełatwa lektura dla wszystkich poszukujących własnej duchowej ścieżki źródło: Przekrój

Proroctwo królowej Saby czyli Przepowiednie Michaldy albo inaczej Mądra Rozmowa Królowej ze Saby z Królem Salomonem

Autor: Michalda

Wydawca: Armoryka

Królowa Saby, nosząca czasemmiano trzynastej Sybilli, wspomniana jest w trzech starożytnych źródłach pisanych: Biblii, Koranie i Kebra Nagast czyli Chwale Królów Abisynii. W europejskiej tradycji przyjęło się nazywać ową królową Saby imi......

Porwanie Kościoła. Zaświaty w wierzeniach kościołów tradycji protestanckiej

Autor: Andrzej Sarwa

Wydawca: Armoryka

Niniejsza książka stanowi opracowanie historii oraz wierzeń dotyczących rzeczy ostatecznych człowieka i świata Kościołów tradycji protestanckiej. Zapoznaj się z nim, a dowiesz się, jak podejście do życia i śmierci różni sięw  zależeności od wyznania i filozofii. Poniżej przedstawiamy fragment publikacji: Swedenborgianizm Bardzo interesujące jest twierdzenie Swedenborga, że człowiek w zaświatach zachowuje swoją płciowość, oraz że istnieją tam małżeństwa, bowiem pełny człowiek to połączeni kobieta i mężczyzna. Te małżeństwa, które w doczesności były dobrane i kochające się, będą małżeństwami także i po śmierci, natomiast ci których związki małżeńskie były pomyłką, w zaświatach znajdą dla siebie idealnych partnerów. Sąd Ostateczny, który ponoć widział na własne oczy, odbył się w roku 1757. Nie wykluczył on spośród ludzi zbawionych niechrześcijan, tak więc szczęśliwość wieczną mogą osiągać nie tylko chrześcijanie, ale również Żydzi, muzułmanie, a nawet poganie. Ale nie osiągnęli go – o czym zapewniał z całą stanowczością – ani Luter, ani Kalwin, ani Melanchton, ponieważ ich nauki były zgubne dla rodzaju ludzkiego, a zatem wstrętne Bogu. Z tego powodu jak wielu innych ludzi wiodących złe życie trafili do drugiej krainy zaświatów, do piekła: Piekło podobnie jak niebo również podzielone jest na społeczeństwa, a także na tyle społeczeństw, na ile niebo; albowiem każde społeczeństwo w niebie ma przeciwne sobie społeczeństwo w piekle, a to dla utrzymania równowagi. Lecz społeczeństwa w piekle różnią się według rodzajów zła, a stąd według fałszów, ponieważ społeczeństwa w niebie różnią się wedle dóbr, a stąd wedle prawd. To, że każdemu dobru przeciwstawione jest zło, a każdej prawdzie przeciwstawiony jest fałsz, poznać można z tego, że nie ma rzeczy bez stosunku do swego przeciwieństwa, i że z przeciwieństwa poznaje się, jaka ona jest i w jakim jest stopniu; i że stąd pochodzi wszelkie pojęcie i poczucie. Dlatego to Pan ustawicznie dba o to, aby wszelkie społeczeństwo niebieskie miało swego przeciw nika w społeczeństwie piekielnym, i żeby między nimi była równowaga. (...) Ponieważ piekło podzielone jest na tyleż społeczeństw, na ile niebo, to również tyle jest piekieł, co społeczeństw niebieskich; każde bowiem społeczeństwo niebieskie jest w mniejszej postaci niebem; zatem każde społeczeństwo piekielne jest piekłem w mniejszej postaci. Ponieważ w ogólności są trzy nieba, to również są trzy piekła w ogólności; najniższe, które jest przeciwległe do najwewnętrzniejszego, czyli trzeciego nieba; średnie, które przeciwległe jest do średniego, czyli drugiego nieba i wyższe, które przeciwległe jest do ostatniego nieba. (...) Pokrótce powiemy, w jaki sposób piekła rządzone są przez Pana. Powszechnie piekła rządzone są za pomocą wspólnego wpływu boskiego dobra i boskiej prawdy płynących z nieba, który to wpływ kiełzna i powściąga wspólny wysiłek wypływający z piekieł, a również za pomocą szczegółowego wpływu z każdego nieba i z każdego społeczeństwa niebieskiego. W szczególności piekła rządzone są przez anioły, które mają obowiązek dozorowania piekieł i uśmierzania tam wariactw i niepokojów; niekiedy zostają tam także posyłane anioły, które będąc tam obecne, miarkują je. W ogólności zaś wszyscy, którzy w piekłach się znajdują, rządzeni są za pomocą bojaźni, niektórzy za pomocą bojaźni zaszczepionych im i zawartych w nich jeszcze ze świata, ale że te bojaźnie są dostateczne, a także powoli ustępują, to rządzeni są za pomocą bojaźni kar, które ich szczególnie odstraszają od popełniania zła; kary bywają tam rozmaite, lżejsze i cięższe, stosownie do rodzajów zła; najczęściej zostają wybiera ni jako przełożeni najzłośliwsi, którzy odznaczają się przebiegłością i podstępami, i resztę za pomocą kar, a stąd strachu, są w stanie utrzymać w posłuszeństwie i poddaństwie; ci przełożeni nie śmieją przekraczać granic sobie przypisanych. Wiedzieć trzeba, że jedynym środkiem ukrócenia gwałtów i wściekłości tych, którzy się znajdują w piekle, jest bojaźń kary; innego środka nie ma. (...)

ARDA WIRAZ NAMAG. Księga o pobożnym wirazie

Autor: brak

Wydawca: Armoryka

Niniejsza publikacja stanowi intrygujący tekst zaratusztriański pochodzący ze starożytnego Iranu, wydany po raz pierwszy w języku polskim. Jej autor pozostaje jak dotąd nieznany, jednak uważa się, że mógł być nim jeden z bogobojnych komentatorów Awesty, żyjący w epoce Sasanidów (224 – 651 r. n.e.). Jednak może to nie być do końca prawdą, gdyż za datę powstania utworu przyjmuje się IX wiek n.e., o czym świadczy słownictwo oraz odniesienia do podboju Iranu przez Aleksandra Wielkiego, pojawiające się w Ksiedze. trudne jest określenie dokładnej daty powstania utworu ze względu na to, że do tej pory najstarsza kopia, jaka się zachowała, pochodzi z XIV wieku. Tematyką Księgi jest wędrówka pobożnego męża Wiraza, który decyzją duchowieństwa mazdejskiego został oddelegowany w zaświaty. Dostał się tam, przyjąwszy silny narkotyk sporządzony z konopi i bielunia. Wędrówkę rozpoczął od mostu Czinwad, stanowiącego granicę między życiem doczesnym, a pośmiertnym, następnie obejrzał niebo i niebiańskie rozkosze, a z nieba jego nadprzyrodzeni przewodnicy – aniołowie Srosz i Adur – powiedli go do piekła. W piekle zobaczył to, czego nei chciałby zobaczyć żaden śmiertelnik - męki grzeszników. jego widzenia zostały później spisane, wynikiem czego jest niniejsza książka.

Ósmy dzień tygodnia. Zaświaty w wierzeniach kościołów tradycji bizantyjskiej

Autor: Andrzej Sarwa

Wydawca: Armoryka

Kolejna publikacja na temat dni eschtologicznych i końca świata. Ósmy dzień tygodnia to koniec czasów, odnowienie wschechświata i odpoczynek ludzkości w szczęściu i miłości w nowej rzeczywistości. To czas eschatologiczny. Autor opisuje historię Kościoła wschodniego, stara się w obiektywny sposób pokazać różnice między Kościołem wschodnim i rzymskokatolickim. Nauka Kościoła, jaką jest eschatologia, odpowiada na pytania dotyczace końca ludzkości, dni ostatnich zarówno w perspektywie indywidualnej - pojedynczego człowieka - jak i kosmicznej - całego świata. Mówi o sensie śmierci oraz przysżłym życiu w neibie. Zawiera doktryny na temat sądu ostatecznego oraz świata pośmiertnego, w którym dusza odbiera nagrodę lub karę.